Wanneer waanzin werkelijkheid wordt
Omni
Ken je het gevoel dat je meespeelt in een slechte c-film van RTL4 op dinsdag-avond? Wanneer de realiteit niet meer werkelijk is en je je afvraagt wanneer deze nachtmerrie over is en normaliteit weer aanvangt? Helaas moet je dan wachten tot een van hoofdpersonages dood of verminkt is en de slechte aftitelingsmuzak of het reclameblok begint. Helaas.
Ik zit er midden in en er is niemand die ooit heeft kunnen begrijpen hoe, wat, waar, en wanneer. Ik ook niet. Ik kijk naar de wereld met vreemde ogen en weet niet meer wat echt is of wat normaal is. Is normaal een Ikea-huis en een gezellige groep vrienden? Dan ben ik daar schuldig aan. Is normaal geen zorgen hebben behalve over waar je dit jaar op vakantie gaat? Daar pas ik voor. Waar ik het over heb is mijn realiteit: die van misdaad, mishandeling, dood en verderf. Is dat normaal en kunnen we daar normaal over praten? Begin je daar gezellig over te praten in de kroeg? Of in een mailtje? Of bel je mensen huilend op? Ik weet het niet meer.
Het verhaal begint een ongeveer twee jaar geleden wanneer een bijstandsmoeder met klein meisje een nieuwe vriend ontmoet. Deze jongen deugt niet en ondanks alle waarschuwingen gaat zij een relatie met hem aan. Hij is een rustige jongen die niet al te snugger is en veel met zijn handen werkt. Wat hij precies voor de kost doet weet onze hoofdpersoon niet. Hun relatie vordert en al gauw komen zijn vrienden en familie over de vloer van haar gezellig huisje. Na een half jaar wordt hij opgepakt door de politie. Hij is betrokken geweest bij een gewapende overval. Het is duidelijk dat hij en zijn vrienden de overval bij onze bijstandsmoeder thuis hebben beraamd. Zij waren van plan om het geld daar te bewaren en te verdelen. Helaas voor hen werden ze op heterdaad betrapt, en hebben ze de politie nog proberen te beschieten zoals in een echte spaghetti-western.
Dankzij de soepele wetgeving in ons land kreeg hij maar 2 jaar gevangenis straf voor deze misdaad. Een jaar ging voorbij en was alles rustig bij onze bijstandsmoeder. Zij heeft de relatie achter zich gelaten en probeert een normaal leven op te bouwen. Helaas voor haar zit zij met flinke financiële problemen dankzij haar voormalige vriend, die alles op haar naam gezet heeft; rekeningen en schulden door creditcards zijn opgelopen tot honderd-duizenden euro's.
De jongen komt na een jaar voorwaardelijk vrij en neemt weer contact op. Onder bedreiging van lichamelijk geweld neemt zij de jongen weer in huis, waar zij en haar dochtertje moeten leven onder strikt regime van 'een goede moslim zijn', of althans wat deze jongen daar onder verstaat. De vrouwen mogen niet eten wanneer hij in huis is en moeten wachten of er eten overblijft dat zij mogen eten wanneer hij is vertrokken. Elke dag gaat hij hangen met zijn vrienden en is dan rond 16.00 uur thuis. De bijstandsmoeder probeert haar geld voor hem te verbergen, maar hij neemt haar passen in beslag en slaat haar tot zij toegeeft en hij haar weinige geld mag hebben.
De jongen is blij terwijl de bijstandsmoeder en haar kind verhongeren zonder geld voor eten en nieuwe kleren. De jongen beseft wat hij doet en verlaat haar. Hij vindt een nieuwe vriendin, maar merkt al gauw dat hij het best goed had bij zijn bijstandsmoeder, dus hij keert op zijn schreden terug en trekt weer bij haar in. Regelmatig slaat hij haar uit woede en schaamte voor wat hij gedaan heeft, maar hij besteelt haar nog steeds.
Haar kind is nu uitgeput door al het lichamelijk geweld waar zij thuis getuige van is, en door het weinige eten dat zij thuis krijgt. Ook slaapt het kind nauwelijks en is school te vermoeiend. De bijstandsmoeder is het einde nabij en kan het niet meer opbrengen om haar kind in deze situatie op te laten groeien. We zijn dus aangekomen bij een nulpunt waar het niet dieper kan zakken. Op dit moment moet er iets gebeuren. Om maar even een Engels gezegde aan te grijpen: 'Somethings gotta give'. Met man en macht probeert haar familie haar uit deze situatie te krijgen; ondertussen is ze geestelijk beschadigd en niet meer in staat zichzelf te helpen.
Het verhaal heeft nog geen einde. Dat komt denk ik nog. Maar ik zie hier geen 'Happy End' terwijl de muzak of commercials je in de oren dreunen. Maar dit is realiteit. Een realiteit die ik dagelijks aanschouw, terwijl ik machteloos sta hier iets aan te veranderen. En ook al begrijpen mensen dit niet, het is niet anders.
Andere verhalen van gastschrijvers:
| 
