Komt u maar
Sandigo de Zandman
14 maart 2000
Nee, het werkelijk bestaan is desondanks niet voor uit te branden. Mag ik het vertellen. De dingen van het bestaan hebben masaal besloten geen aansluiting te vormen bij het collectief. Geen slechte keuze, maar wie weet wordt er over dertig jaar wel rekening gehouden met de volgende verwikkelingen. Kan het dan niet zo zijn dat er ergens een verantwoordelijkheids gevoel rond loopt dat niet alleen over de grootste evenmenten gaat, maar ook nog eens een oplossing weet te vinden voor de paradox-aal? Mij niet gezien. Ik kijk wil link uit. Morgen val ik van de stoel, vandaag zit ik nog lekker en gisteren ben ik eigenlijk pas komen aanlopen. Het kan niet veel langer duren...
19 maart 2000
Nee dan de bijna's die bijna geweest zijn. Die maken mij pas echt pissig. Ik weet dat het komt. Ik wacht geduldig, maar toch is het pas gekomen als het wachten voorbij is. Niemand minder dan de paashaas. Niemand meer dan de ochtenddauw. En zeker geen schuldigen:
PaasPoem
21 maart 2000
Tijd in al haar vormen kan soms kruipen en soms stormen. Die dingen die gebeuren lijken soms te zijn en de dingen die zijn lijken soms te gebeuren. Langer wachten kan niet meer. De tijd is op. Niet meer wachten heeft geen zin, want als het komt gebeurt het toch en dan blijkt uiteindelijk, zonder dat je het wist, dat je toch aan het wachten was:
Tussendoor
Eindelijk heb ik ingezien dat ik van haar hou. Eindelijk heb ik ingezien dat ik haar WEL vertrouw. Te laat is beter dan nooit, maar nooit is beter dan te veel. De keuzes van het leven laten nooit iets heel. Het is dan ook eigen aan keuzes om voor verandering te zorgen. Niets om bang voor te zijn, trouwens. Wees gelukkig met wat je hebt en wees gelukkiger met was je krijgt. Bijna en dan is het zo ver. Misschien al morgen:
Tot zo...
23 maart 2000
Ha, jawel en dan nu eindelijk. Het is bijna zover. Hoe het zo ver heeft kunnen komen kunt u nalezen. Voor u een weet en voor mij een vraag? Ga er maar aan staan, dat telt voor drie. Voor verdere puntentelling verwijs ik u door.
Niet slim
23 maart 2000
Ik denk best veel, voor een mens. Helaas begrijp ik niet wat ik denk. De chaos in mijn hoofd overheerst de stemmen van het bewustzijn. Ik heb vertrouwen in de mensheid, ookal maakt zij alles stuk. Gelukkig is het bijna zover. Dan .·. is het begonnen .·.
Andere verhalen van Sandigo de Zandman:
| 
