Een woordvoerder van de radicale jongerenbeweging Verantwoord & Ambachtelijk Activisme Groningen (VAAG) zei geschokt te zijn door het toenemende gebrek aan waarden en normen in Nederland. De groep werd onaangenaam verrast door, zoals ze het zelf noemen, een smerige, lage dievenstreek. "Vroeger bleef je gewoon met je poten van andermans spullen af!", aldus de zegsman: "En ja, we hebben direct aangifte gedaan, maar daarmee hebben we vandaag onze semtex niet meer terug natuurlijk! Als we daar ooit al wat van terug zien, want tegen de tijd dat de dader gepakt wordt kun je er donder op zeggen dat die eikel onze explosieven al lang heeft doorverkocht!".

Ons gesprek met de gedupeerde activisten vindt plaats op een geheime locatie in een rommelige studentenflat in Groningen. De gemaskerde aanwezigen zitten er verslagen bij. Vanmiddag had het illustere gezelschap juist een aanslag op een aantal kopstukken uit de vaderlandse politiek op de agenda staan. We worden kortstondig opgeschrikt als plots het mobieltje van mijn gesprekspartner afgaat: het busje dat hen naar Den Haag zal rijden is gearriveerd en staat beneden te wachten.

Terwijl één van de heren naar buiten is om de situatie uit te leggen, beklaagt de rest zich: "Daar staat zo'n vuile dief niet bij stil, he? Onze planning loopt nu helemaal in het honderd, want denk maar niet dat je in Nederland tegenwoordig nog even semtex kunt kopen zo vlak voor het weekend! Dat wordt op z'n vroegst ergens volgende week dinsdag of woensdag, en dán zijn de ouders van Rick hier net 25 jaar getrouwd. En daarna zijn Carlos en Ricardo weer twee weken met vakantie. En voor je het weet zijn we weer een maand verder. Maar daar houdt zo'n lul de behanger geen rekening mee op het moment dat hij onze spullen uit de ballenbak jat! Nee, om z'n sporen te wissen blaast meneer de halve omgeving op met onze explosieven... nee, dát is lekker sociaal! Dát heeft lekker nut! Ik zeg het je: dit hele land gaat naar de klote dankzij figuren met zo'n mentaliteit!".

Over een antwoord op de vraag of een geweldadige aanslag op één of meer ministers dan wel zoveel nut heeft kan volgens de heren geen twijfel bestaan: "Wat denk jij nou? Dat we dit voor ons plezier doen? Natuurlijk heeft het meer nut! Balkenende is een idioot!". Heftig knikkend bevestigt de groep dit sentiment. "Door het beleid van Balkenende en de zijnen komt terrorisme in een kwaad daglicht te staan! Er wordt een beeld geschapen waardoor terroristische aanslagen nu vrijwel direct geassocieerd worden met doorgedraaide, 'Jihad!'-krijsende baarden in jurken die verstopt in een grot in Verweggistan elke grip op de werkelijkheid hebben verloren. Normále, hardwerkende terroristen, de vakmensen die trots scheppen in hun ambacht, worden daardoor nauwelijks nog serieus genomen!".

Terwijl de groep steeds luidruchtiger hun onvrede uit, laait het vuur in hun begeesterde blikken zichbaar op. Het lijkt ons typisch tijd om weer eens op te rotten, en nadat we uitdrukkelijk bedankt hebben voor de openhartigheid, en de heren herhaaldelijk op het hart gedrukt hebben dat wíj hun woorden níet zullen verdraaien, maken wij ons uit de voeten. Met kloppend hart in de keel durven we onderweg naar huis nauwelijks een woord met elkaar te wisselen. We vragen ons af of de 'hardwerkende vakmensen' die we zojuist gesproken hebben zelf niet minstens even ver van de realiteit geisoleerd zijn geraakt als de gemiddelde aanhanger van al-Qaeda. We vragen ons af of we er op kunnen vertrouwen dat de AIVD naar behoren functioneert en dit soort clubjes bijtijds in de kladden gegrepen wordt wanneer het hen dreigt te lukken hun plannen daadwerkelijk ten uitvoer te brengen. En we vragen ons af of we nou banger moeten zijn voor een clubje gestoorde extremisten uit het Midden-Oosten, of voor de rare fratsen waarmee mensen reageren op die terreur; een terreur die nadert maar die vooralsnog alleen ver van ons bed vorm heeft genomen.

Eenmaal thuis kruipen we diep onder de dekens, en proberen onszelf wijs te maken dat de fanatiekelingen die we vandaag hebben ontmoet unieke uitzonderingen zijn op een voor de rest goedaardige, welgemanierde Nederlandse bevolking. We beelden ons in dat we weer in die veilige wereld leven die niet veel groter is dan de plek waar we zijn geboren, waar onze grootste zorg is dat de zomervakantie bijna voorbij is, en de ergste ramp die ons kan overkomen is wanneer we niet worden uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van dat populaire klasgenootje. Zelfs in dromenland durven we de wereld nauwelijks hardop mooi te vinden. Voor je het weet grist iemand 'm écht weg.