Chips, Drugs & Rock 'n Roll. Tien jaar geleden keken we ze nog wat lacherig na, de computernerds. Bleke, ielige pubertjes die hun nachten doorhaalden achter de computer, desnoods gesteund door caffeine en andere chemicalien. Mannetjes die uit hun dak gingen op een of andere vage beta-versie van een programma, en in de veronderstelling leefden dat socializing iets met bacterien te maken had. Die de meisjes niet zagen staan of, als ze die wel zagen, gauw hun toevlucht zochten achter hun Amiga, bij wie ze tenminste geen blauwtje konden lopen. Ja, wat waren ze cool. Cyberpunkertjes. Living on the edge. Living on the edge of extinction, zal je bedoelen. Een nageslacht kun je wel schudden op die weg.

Maar hun droomwereld van toen is de realiteit van nu. Hun werkelijkheid heeft zich gemanifesteerd in die van de rest van het bestaan. En o, jee, wat sneu voor de lieden whizz-kids vroeger met de nek aankeken. Die mogen allang blij zijn dat hun bankrekening niet plots miljoenen in het negatief aangeeft. Corporate Amerika stort zich massaal op het 'net; experts komen zelfs helemaal van de andere kant van de vijver naar hier om ons er goed van te doordringen dat we hopeloos achterlopen en echt de boot missen als we niet nu ingrijpen. Het Nederlandse bedrijfsleven is ook reeds op de hoogte, al blijft het voor velen bij een electronische brievenbus. Een heel enkel bedrijf maakt zelfs al gebruik van Intranet om zo intern gegevens uit te wisselen (al blijkt dat 'intern' in veel gevallen behoorlijk relatief, dankzij een prijzenswaardig gebrek aan kennis bij de heren systeembeheerders). Jan met de Pet vindt het allemaal wel best, en gaat overstag als hij merkt dat de halve vrouwelijke wereldbevolking in jpeg-formaat op het net te bewonderen valt.

Maar toch, er kwam nog iets kijken bij 'cyberpunk'. De drang naar het verbeteren van eigen lichaam is, in tegenstelling tot 'de computer' en 'het internet', reeds tijden geleden in alle lagen van de bevolking gaan nestelen. Met de zich steeds sneller ontwikkelende medische wetenschap worden alle mogelijke 'enhancements' steeds betaalbaarder. Het gevolg? Bij gebrek aan geloof heeft de door chaos overspoelde mens dit sleutelen aan de eigen fysieke aanwezigheid tot een nieuw geloof verheven: de mens als product van zichzelf, daar komt geen Sinterklaas bij kijken. De gedachte onder de cyberpunkertjes over protheses was: als het een gehandicapt mens weer goed kan maken, kan het iemand die al goed is alleen nog maar beter maken! Helaas, pinda, het is juist de estetische ingreep die ongekend in populariteit is gestegen. Niet de functie-verbetering of uitbreiding.

Hoe meer ik echter met het thema 'God', 'Geloof', 'Religie' en vooral 'De mens als eigen maker' om de oren wordt geslagen door de media, des te meer ga ik twijfelen aan de oprechtheid van dit geloof. Natuurlijk zal een vrouw met heftige frustraties over haar uiterlijk zich meteen een nieuw laten aanmeten als blijkt dat dit voor nog geen paar tientjes bij de plastisch chirurg daar om de hoek bij de snackbar kan. Toch is dit naar mijn mening geen verbetering. Waren het niet immers de frustraties van zo'n vrouw in kwestie die haar tot deze wanhoopsdaad dreven? Of was haar uiterlijk daadwerkelijk inferieur? Hoe dit laatste berekend zou kunnen worden is mij een raadsel. Kracht en uithoudingsvermogen zouden een rol kunnen spelen, maar esthetische zaken blijven altijd iets subjectiefs. Een echte VERBETERING in dit geval zou de speurtocht en vooral de zelf-correctie betreffende die bewuste frustraties. Neuro-linguistisch programmeren kan iedere boerenlul zelf, maar kennelijk is het een iets TE grote 'verbetering' wanneer de mens zou besluiten de evolutie niet langer in de weg te staan en z'n hang-upjes aan de wilgen te hangen. Mensen willen immers al tijden de meest irrationele dingen, en denken zichzelf verbeterd te hebben wanneer zij deze dingen bereiken. De ziekelijke drang tot 'het willen' staat wat mij betreft nummer 1 op de lijst van bij te stellen biochemische missers.