Alarmerende berichten deden de versufte koppen bij ons op de redactie bruut opschrikken: in Afrika zouden medemensen massaal de hongerdood sterven! We waren sprakeloos. Verbijsterd. Verstomd. We wisten geen woord uit te brengen. "Jee, wat rot voor ze!", wist de koffiedame uiteindelijk te verwoorden. En we waren het er unaniem over eens dat het inderdaad rot voor die mensen is. Dat geen van ons er enig idee van had wat de hongerdood inhoudt kwam pas weken later ter sprake. Wij zochten dan ook contact met een voedingsdeskundige om hier eens wat informatie over in te winnen.

Onder het genot van een glaasje Amaretto en een portie bitterballen spraken wij met Cor Pulent, uitbater van het café op de hoek en tevens student culinaire wetenschappen aan de UvA. Gelukkig kon die ons precies vertellen wat er zich voor drama bij de hongerdood voltrekt; iemand met deze uiterst onhandige aandoening krijgt eerst ontzettende honger die hem uren dagen maanden jaren blijft kwellen, waarna de patiënt doodgaat. Hoe zo iets gruwelijks je kan overkomen wist Cor ook:

"Als je dood gaat van de honger, nou, dan eet je gewoon niet goed hoor!", aldus Cor. De aandoening valt dus te vermijden, mits je de juiste voorzorgsmaatregelen treft. Hoe het dan toch kon dat ze in Afrika bij bosjes aan hongerdood dood zouden gaan was ons een volkomen raadsel waar ook Cor geen antwoord op wist te geven. Hier moest een geleerde bij gehaald! Wij zochten snel een professor op in de Gouden Gids en gingen verhaal halen.

Toen wij de antropoloog Prof. Dr. Koeckennij om zijn mening over deze hongersnood vroegen, reageerde hij verbaasd. Hij had er vroeger wel eens over gehoord, maar als volkerenkundige houdt hij zich in de regel meer bezig met de gastronomische culturen in midden- en zuid-Frankrijk. Zijn reactie:

"Honger in Afrika? Nou, da's dan toch zeker hun eigen schuld? Zij zitten daar toch zo passief te wachten tot er eten uit de lucht komt vallen in plaats van dat ze met z'n allen 's bij Bill Gates aanbellen?"

Volgens Koeckennij zijn de filmbeelden van hongerende kindertjes die wij in Europa te zien krijgen minstens drie decennia oud. Inzamelingsacties zijn volgens hem dan ook niet meer dan een goedkope truuk van op geld beluste zakenlieden die naast hun belastingontduiking ook op andere manieren aan de kost proberen te komen.