Sandigo de Zandman
Het machtige niets. Zijn motto? Eet opdat uw cellen zich mogen vermenigvuldigen. Zijn leven is opgebouwd uit muziek, zijn computer, zijn vrienden en zijn hersenspinsels. Materieloze vrouwen spelen ook een rol, maar dan als frustratie. Hij studeert, maar haat studenten en heeft van onthouden ook al geen kaas gegeten. Kortom, Sandigo is een van die gasten waar God zich voor schaamt, al is het maar uit zelfmedelijden...
Lang geleden, in de tijd die men zich niet meer kan herinneren, werd om middernacht de gast geboren die zijn leven zou veranderen. Het was en zou zijn in Amsterdam en deze zou nooit meer de zelfde zijn. Te laat als hij was, was hij gedoemd altijd terug te verlangen naar de tijden die achter hem waren. Ondanks zijn enorme toewijding aan techniek is Sandigo een gast die zich meer thuis denkt te voelen in een tijd zonder electronica en mechanica. Op de lagere school ontmoette hij Justus, waarna hij tot z'n tachtigste gedoemd was bevriend te blijven.
Op de middelbare school ontmoette hij Speedo, waarna hij de DDS ontdekte en ondervond hoe relatief tijd kan zijn. Zijn vriendin was echter niet zo blij met zijn versnelde tijd, net zo min als zijn ouders, dus vertraagde hij zijn tijd waarna zijn vriendin bang werd. Ondertussen verliep een jaar in Australië, wat de kijk op de werkelijkheid weer een beetje veranderde. Hij ondervond warmte van de natuur en zag dat niet alle dieren zijn zoals je verwacht dat ze zouden zijn. Zijn vertrouwen in de werkelijkheid groeide echter niet. Hij dacht anders over de dingen en daarom was hij weer alleen: zijn vriendin bleef bang. Gelukkig waren er nog altijd zijn vrienden en deze steunden hem in de zware tijd die hij tegemoet ging. En die nog steeds voort duurt. De hoop op verlossing blijft echter altijd aanwezig...
Hopeloos verliefd op niemand staat Sandigo alleen met zijn vrienden tegenover de werkelijkheid. Zij spannen de strijd aan met alles wat waar lijkt te zijn en proberen het uiterste uit de fantasie te krijgen. Doorgaans bezig met geestdodend studeren vult hij zijn vrije tijd met een zoektocht naar iets anders. Een manier om de werkelijkheid voor te gek houden zoals zij ons voor de gek te houdt. Een manier om de mensheid te waarschuwen tegen blind geloof in de realiteit en het hersenloos wegzinken in burgerlijkheid. Niet dat hij zelf geen ultieme burger is, maar diep van binnen leeft een geloof in onwerkelijkheid…
|
 |
Webmeuk van dit monster:
Columns van dit schepsel: Verhalen van dit gedrocht: Gedichten van dit gedrocht:| | Afgezien van bovengenoemde bagger, heeft deze microbe nog meer column-achtige onzin gepubliceerd, doch schaamte danwel schijterigheid hebben deze doen verschijnen onder pseudoniem.
|
|
;){kind=link}